تقدیم به استاد شهرام ناظری نابغه موسیقی سنتی ایران

من چه دانم
مرا گویی که رایی ، من چه دانم         چنین مجنون چرایی ، من چه دانم
مرا گویی بدین زاری که هستی          به عشقم چون برایی ، من چه دانم
منم در موج دریاهای عشقت              مرا گویی کجایی     ، من چه دانم
مرا گویی به قربانگاه جانها                نمی ترسی که آیی    ، من چه دانم
مرا گویی اگر کشته خدایی               چه داری از خدایی   ، من چه دانم
مرا گویی چه می جویی دگر تو           ورای روشنایی       ، من چه دانم
مرا گویی تو را با این قفس چیست      اگر مرغ هوایی       ، من چه دانم
مرا راه صوابی بود گم شد                 ار آن ترک خطایی   ، من چه دانم
بلا را از خوشی نشناسم ایرا             به غایت خوش بلایی ، من چه دانم
شبی بربود ناگه شمس تبریز             ز من یکتا دو تایی    ، من چه دانم
[مولانا جلال الدین رومی]