| تبليغات | X |
روحها وقتی بزرگ شد ، وای به حال آن بدنها!
روح وقتی بزرگ شد و روح همه بدنها شد و درد همه را احساس كرد ،كارش به آنجا میكشد كه مجازات میبيند ، برای چه ؟ برای غافل ماندن از حال يك بيوه زن و چند يتيم . ميان كوچه ، زنی را میبيند كه مشك به دوش گرفته است ، نگاه میكند . علی (ع) آدمی نيست كه بیتفا وت از كنار اين مناظر بگذرد . علت ندارد كه يك زن خودش آب كشی كند ، حتما كسی را ندارد يا كسی دارد ولی او به حال اين زن نمیرسد . فورا خودش جلو میرود.نمیگويد آی شرطه ! آی پاسبان ! آی نوكر ! آی غلام ! آی قنبر ! تو بيا ، خودش جلو میرود . با كمال ادب میگويد : خانم ! اجازه میدهيد شما را كمك دهم و من مشك آب را به دوش بكشم ؟ اين زحمت را به من بدهيد . آن زن میگويد خدا پدر تو را بيامرزد . به خانه آن بيوه زن میرود . همين كه مشك را زمين میگذارد ، استفسار میكند كه ممكن است برای من توضيح بدهيد كه چرا خودتان آب كشی میكنيد ؟ شايد مردی نداريد ؟ میگويد بله ، اتفاقا شوهر من در ركاب علی بن ابیطالب كشته شد . من هستم و چند تا يتيم . اين كلمه را كه میشنود ، سرتاپايش آتش میگيرد .
نوشتهاند آن شب وقتی برگشت و به خانه رفت ، تا صبح خوابش نبرد . صبح ، نان و گوشت و خرما و پول با خودش برمیدارد و با عجله میرود و در خانه همان زن را میزند . میگويد كيستی ؟ میفرمايد : من همان برادر مؤمن ديروز تو هستم . به سرعت گوشتها را كباب میكند و به دست خودش در دهان يتيمها میگذارد و يتيمها را روی زانو مینشاند و به آنها میگويد كه از تقصير علی كه از شما غافل مانده بگذريد . آنگاه تنور را آتش میكند . وقتی سر تنور میرود ، صورتش را به آتش نزديك میكند ، حرارت آتش را احساس میكند ، [با خود میگويد:] علی ! حرارت آتش دنيا را بچش و آتش جهنم يادت بيايد ، تا ديگر از حال مردم غافل نمانی .
بدنی كه بايد جور بكشد اينطور است ، بدنی كه روحش روح همه مردم است ، اينطور است .
متفکر شهید استاد مرتضی مطهری
روزها شیر نمی نالد.
در برابر نگاه روباهان ، در برابر نگاه جانوران ، شیر نمی نالد. تنها در شب هاست که شیر می گرید. نیمه شب به طرف نخلستان می رود. آنجا هیچ کس نیست. مردم راحت آرمیده اند و این مرد... وقتی به خودش بر می گردد می بیند که تنهاست.
دکتر علی شریعتی
آقا جون ! نمی دونم الان کجای این کره خاکی هستی.
نمی دونم شاید دوباره به قم سر می زنی...
شاید کنج مناره های مکه به اعتکاف نشسته ای...
شاید دلت هوای کربلا را کرده و پیش جد بزرگوارت اشک می ریزی...
شاید اصلا تو این سرمای وحشتناک تو همین کوچه ایستاده ای و بسته ای از نان و غذا کنار در خانه پیر زنی می گذاری...
نمی دونم کجایی آقا جون ! اما می دونم هر کجا که باشی صدای قلب دلداده هاتو می شنوی ...
« دوش مرا حال خوشی دست داد
سینه ی ما را عطشی دست داد
نام تو بردم لبم آتش گرفت
شعله به دامان سیاوش گرفت»
«آقا جون به خوبا سر می زنی مگه ما بدا دل نداریم...»
فقط ما رو خاطر خواه خودت کردی و رفتی...
آره آقا مگه ما بدا نمی تونیم خاطر خوات بشیم...
آقا جون با اینکه ازت خیلی دورم...
«و از تو دور افتادم ...»
اما نمی دونم چرا مهرت بدون هیچ بهانه ای همیشه تو قلب منه...
با اینکه من از تو دورم اما انگار تو از من به من نزدیکتری...
و سالهاست پیوندی قلبی میان من و تو وجود داشته ...