روحها وقتی بزرگ شد ، وای به حال آن بدنها!
روح وقتی بزرگ شد و روح‏ همه بدنها شد و درد همه را احساس كرد ،كارش به آنجا می‏كشد كه مجازات‏ می‏بيند ، برای چه ؟ برای غافل ماندن از حال يك بيوه زن و چند يتيم . ميان كوچه ، زنی را می‏بيند كه مشك به دوش گرفته است ، نگاه می‏كند . علی (ع) آدمی نيست كه بی‏تفا وت از كنار اين مناظر بگذرد . علت ندارد كه يك زن خودش آب كشی كند ، حتما كسی را ندارد يا كسی دارد ولی او به‏ حال اين زن نمی‏رسد . فورا خودش جلو می‏رود.نمی‏گويد آی شرطه ! آی پاسبان‏ ! آی نوكر ! آی غلام ! آی قنبر ! تو بيا ، خودش جلو می‏رود . با كمال ادب‏ می‏گويد : خانم ! اجازه می‏دهيد شما را كمك دهم و من مشك آب را به دوش‏ بكشم ؟ اين زحمت را به من بدهيد . آن زن می‏گويد خدا پدر تو را بيامرزد . به خانه آن بيوه زن می‏رود . همين كه مشك را زمين می‏گذارد ، استفسار می‏كند كه ممكن است برای من توضيح بدهيد كه چرا خودتان آب كشی می‏كنيد ؟ شايد مردی نداريد ؟ می‏گويد بله ، اتفاقا شوهر من در ركاب علی بن ابی‏طالب كشته شد . من هستم و چند تا يتيم . اين كلمه را كه می‏شنود ، سرتاپايش آتش می‏گيرد .
نوشته‏اند آن‏ شب وقتی برگشت و به خانه رفت ، تا صبح خوابش نبرد . صبح ، نان و گوشت و خرما و پول با خودش برمی‏دارد و با عجله می‏رود و در خانه همان زن‏ را می‏زند . می‏گويد كيستی ؟ می‏فرمايد : من همان برادر مؤمن ديروز تو هستم‏ . به سرعت گوشتها را كباب می‏كند و به دست خودش در دهان يتيمها می‏گذارد و يتيمها را روی زانو می‏نشاند و به آنها می‏گويد كه از تقصير علی كه از شما غافل مانده بگذريد . آنگاه تنور را آتش می‏كند . وقتی سر تنور می‏رود ، صورتش را به آتش نزديك می‏كند ، حرارت آتش را احساس می‏كند ، [با خود می‏گويد:] علی ! حرارت آتش دنيا را بچش و آتش جهنم يادت بيايد ، تا ديگر از حال مردم غافل نمانی .
بدنی كه بايد جور بكشد اينطور است ، بدنی كه روحش روح همه مردم است ، اينطور است .

 متفکر شهید استاد مرتضی مطهری

روزها شیر نمی نالد.
در برابر نگاه روباهان ، در برابر نگاه جانوران ، شیر نمی نالد. تنها در شب هاست که شیر می گرید. نیمه شب به طرف نخلستان می رود. آنجا هیچ کس نیست. مردم راحت آرمیده اند و این مرد... وقتی به خودش بر می گردد می بیند که تنهاست.

دکتر علی شریعتی